Η βερβερίνη είναι μια ενδιαφέρουσα ουσία με αρκετά ερευνητικά δεδομένα, ιδιαίτερα σε σχέση με το σάκχαρο και τα λιπίδια, ενώ υπάρχουν και ενδείξεις για μια μικρή επίδραση στο σωματικό βάρος. Ωστόσο, τα δεδομένα δεν δικαιολογούν την εικόνα ενός «θαυματουργού» συμπληρώματος που συχνά παρουσιάζεται στα social media. Πριν από τη χρήση της χρειάζεται να λαμβάνονται υπόψη η κατάσταση υγείας, η φαρμακευτική αγωγή και οι πιθανές ανεπιθύμητες ενέργειες.
Και πάνω απ’ όλα, αξίζει να θυμόμαστε ότι κανένα συμπλήρωμα δεν μπορεί να αντικαταστήσει τη διατροφή, την κίνηση και τις υπόλοιπες συνήθειες που διαμορφώνουν τον τρόπο ζωής μας.

Τα πρόσθετα τροφίμων, μπορεί να αφορούν συντηρητικά, γλυκαντικά, αντιοξειδωτικά, χρωστικές, γαλακτωματοποιητές, σταθεροποιητές και άλλα συστατικά που χρησιμοποιούνται ευρέως στα συσκευασμένα προϊόντα τροφίμων. Παρακάτω αναφέρονται τα σημαντικότερα των οποίων η χρήση απαιτεί προσοχή.

1. Νιτρώδη και νιτρικά άλατα σε επεξεργασμένα κρέατα

Χρησιμοποιούνται σε αλλαντικά, μπέικον, λουκάνικα και άλλα επεξεργασμένα κρέατα για συντήρηση, χρώμα και γεύση. Η συχνή κατανάλωση επεξεργασμένου κρέατος έχει συσχετιστεί με αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

2. Τεχνητές χρωστικές

Ορισμένες χρωστικές συνδέονται με προειδοποιήσεις στην επισήμανση, ειδικά όσον αφορά την πιθανή επίδραση στη δραστηριότητα και την προσοχή των παιδιών. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε χρωστική είναι τοξική, αλλά είναι καλό να περιορίζουμε τρόφιμα με έντονα τεχνητά χρώματα, όπως ζαχαρωτά, πολύχρωμα γλυκά και αναψυκτικά.

3. Γλυκαντικά

Τα γλυκαντικά χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατα ζάχαρης σε light αναψυκτικά, τσίχλες, επιδόρπια, γιαούρτια και προϊόντα «χωρίς ζάχαρη». Για παράδειγμα, η ασπαρτάμη έχει αποδεκτή ημερήσια πρόσληψη 40 mg ανά κιλό σωματικού βάρους στην Ευρώπη, η οποία θεωρείται προστατευτική για τον γενικό πληθυσμό. Παρ’ όλα αυτά, τα προϊόντα με γλυκαντικά που είναι χαμηλά σε θερμίδες, δεν πρέπει να γίνονται αφορμή για υπερκατανάλωση.

4. Βενζοϊκό νάτριο

Το βενζοϊκό νάτριο χρησιμοποιείται ως συντηρητικό, κυρίως σε όξινα τρόφιμα και ποτά, όπως αναψυκτικά, σάλτσες και τουρσιά. Όπως με όλα τα πρόσθετα, σημασία έχει η εγκεκριμένη χρήση, η ποσότητα και η συνολική έκθεση από πολλά τρόφιμα.

5. Ακρυλαμίδιο

Το ακρυλαμίδιο δεν είναι πρόσθετο που προστίθεται στο τρόφιμο. Δημιουργείται κατά το μαγείρεμα σε υψηλές θερμοκρασίες, κυρίως σε αμυλούχα τρόφιμα όπως πατάτες, πατατάκια, τηγανητά και έντονα ψημένα προϊόντα. Η EFSA έχει χαρακτηρίσει την έκθεση σε ακρυλαμίδιο μέσω της διατροφής ως θέμα δημόσιας υγείας, επειδή μπορεί να αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου.

6. Βρωμιούχο φυτικό έλαιο και βρωμικό κάλιο

Κάποια συστατικά που αναφέρονται συχνά σε άρθρα για «επικίνδυνα πρόσθετα» δεν έχουν την ίδια νομική κατάσταση σε όλες τις χώρες. Για παράδειγμα, το βρωμιούχο φυτικό έλαιο — BVO — δεν αποτελεί πλέον επιτρεπόμενο πρόσθετο στις ΗΠΑ, καθώς η FDA ανακάλεσε την άδεια χρήσης του το 2024.

Αυτό δείχνει γιατί είναι σημαντικό να ελέγχουμε όχι μόνο τι διαβάζουμε στο διαδίκτυο, αλλά και τι ισχύει στη χώρα ή την αγορά όπου αγοράζουμε τρόφιμα.

Μια απότομη αύξηση των φυτικών ινών μπορεί να προκαλέσει αέρια, κοιλιακές κράμπες και κολικούς. Είναι προτιμότερο οι αλλαγές να γίνονται σταδιακά, μέσα σε μερικές ημέρες ή εβδομάδες, και να συνοδεύονται από επαρκή κατανάλωση υγρών.

Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν επαρκή επιστημονικά δεδομένα που να αποδεικνύουν ότι η χορήγηση βιταμίνης D μπορεί να θεραπεύσει τη νόσο Graves. Ωστόσο, η διόρθωση της ανεπάρκειας βιταμίνης D θεωρείται σημαντική για:
• Τη σωστή λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος
• Τη διατήρηση της οστικής πυκνότητας
• Τη μείωση του κινδύνου οστεοπενίας και οστεοπόρωσης που μπορεί να σχετίζονται με τον υπερθυρεοειδισμό
• Τη συνολική υγεία του οργανισμού
Για τον λόγο αυτό, συστήνεται τακτικός έλεγχος των επιπέδων βιταμίνης D σε ασθενείς με αυτοάνοσα νοσήματα του θυρεοειδούς.

Τα αυτοάνοσα νοσήματα αποτελούν μια ομάδα χρόνιων παθήσεων, στις οποίες το ανοσοποιητικό σύστημα υπερλειτουργεί και επιτίθεται λανθασμένα σε υγιείς ιστούς του ίδιου του οργανισμού. Αντί να προστατεύει το σώμα από ιούς, βακτήρια και άλλους επιβλαβείς παράγοντες, ενεργοποιεί μια φλεγμονώδη αντίδραση που μπορεί να επηρεάσει αρθρώσεις, δέρμα, έντερο, θυρεοειδή, νευρικό σύστημα και άλλα όργανα.

Μερικά από τα πιο συχνά αυτοάνοσα νοσήματα είναι:
• Θυρεοειδίτιδα Hashimoto
• Ρευματοειδής αρθρίτιδα
• Ψωρίαση
• Κοιλιοκάκη
• Νόσος Crohn
• Ελκώδης κολίτιδα
• Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1
• Ερυθηματώδης λύκος
• Σκλήρυνση κατά πλάκας
• Ατοπική Δερματίτιδα
Τα τελευταία χρόνια, παρατηρείται αυξημένη συχνότητα εμφάνισης των αυτοάνοσων νοσημάτων, ενώ οι γυναίκες φαίνεται να επηρεάζονται συχνότερα σε σχέση με τους άνδρες.

 Η θυρεοειδίτιδα Χασιμότο είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα που επηρεάζει τη λειτουργία του θυρεοειδούς αδένα και κατ’ επέκταση τον μεταβολισμό, τα επίπεδα ενέργειας και τη ρύθμιση του σωματικού βάρους. Ένα από τα συχνότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα με Χασιμότο είναι η ανεξήγητη αύξηση βάρους ή η δυσκολία απώλειας κιλών, ακόμη και όταν ακολουθούν προσεκτικά μια ισορροπημένη διατροφή. Πολλοί ασθενείς αναφέρουν ότι «παίρνουν βάρος χωρίς λόγο» ή ότι δυσκολεύονται σημαντικά να χάσουν κιλά παρά την προσπάθεια που καταβάλλουν. Αυτό δεν σχετίζεται μόνο με τη μειωμένη λειτουργία του θυρεοειδούς, αλλά και με μια σειρά μεταβολικών και ορμονικών παραγόντων που επηρεάζουν συνολικά τον οργανισμό.